The Heartfelt Emotions of the Past / Geçmişin Samimi Duyguları ( EN-TR)

Hello,

Last week, I traveled to Bartın on the Black Sea coast—the region where I was born—to attend the wedding of someone I dearly love and who is a childhood friend of mine. We used to live in a village in Bartın for a time. Before my father became a civil servant, he was a farmer in the village. We owned several plots of land there. Back then, life in villages and small towns wasn’t as fast-paced as it is today. It felt as though the days were longer, conversations were deeper, and people were closer to one another. There was no need to give advance notice before visiting someone’s home. Because everyone was part of each other’s lives, living as one. Nowadays, even people living in the same city and the same apartment building live as if they were strangers to one another.

Merhabalar,

Geçen hafta çok sevdiğim ve çocukluk arkadaşım olan birinin düğün daveti üzerine doğduğum topraklar olan Karadeniz'deki Bartın'a gittim. Bartın'daki bir dönem köyde yaşamımızı sürdürmüştük. Babam memur olmadan önce köyde çiftçilik yapıyordu. Köyde birkaç arazimiz vardı. Bir zamanlar köylerde ve küçük kasabalarda hayat, bugünkü kadar hızlı değildi. Sanki günler daha uzun sohbetler daha derin, insanlar birbirine daha yakındı. Birinin eve gitmek için önceden haber vermeye gerek yoktu. Çünkü herkes birbirinin hayatının içinde olup, bir bitin olarak yaşıyordu. Şimdi ise, aynı şehirde aynı apartmanda oturanlar birbirinden yabancı gibi yaşıyorlar.

I remember how, back in the day, when evening fell and everyone returned home from work, we’d gather in a courtyard, brew some tea, and share the highlights of the day along with stories. The elders would speak of their life experiences, while the younger ones would talk about their plans for the future. There was neither pretense nor a sense of superiority in those conversations. Everyone shared their stories just as they were. It was sincere, heartfelt, and genuine. Looking at things now, however, a generation is being raised that feels isolated even amidst crowds. Some of our friends have over a thousand “friends” on social media. But the number of friends they can actually turn to when they need help is very small.

Hatırlıyorum da eskiden akşam hava karardığında, herkes işinden gücünden döndüğünde bir avluda toplanır, çaylar demlenir, o günün özeti ve hikayeler anlatılırdı. Büyükler geçmiş hayatın deneyimlerinde, küçükler ise, gelecek planlarından bahsederlerdi. O sohbetlerde ne bir gösteriş ne de bir üstünlük vardı. Herkes olduğu gibi hikayesini paylaşırdı. Samimi içten ve gerçekti. Şimdi baktığımızda ise kalabalıklar içinde yalnızlaşan bir nesil yaratılıyor. Bazı arkadaşlarımızın sosyal medya hesaplarında binden fazla arkadaşı var. Ama ihtiyaç olduğunda kapısını çalabileceği arkadaş sayısı çok az.

It’s true that modern life and advancing technology have brought us certain conveniences... But these conveniences have also taken many things away from us. The simplest example: no one stops to look each other in the eye and talk anymore. Messages are short, emotions are superficial, and relationships, naturally, have become fleeting. Yet there was a time when even a cup of tea held special meaning.

Modern hayatta ve gelişen teknolojiyle bazı kolaylıklar elde ettiğimiz doğru evet...Ama bu kolaylık bir çok şeyi de elimizden aldı. En basit örneği; artık kimse durup birbirinin gözlerinin içine bakarak konuşmuyor. Mesajlar kısa, duygular yüzeysel ve ilşikilerde haliyle geçici hala geliyor. Oysa bir zamanlar bir çay bardağının bile hatırı vardı.

Back when I lived in the village, mutual aid wasn’t a necessity—it was a way of life. When it came time to till the soil in someone’s garden, all the neighbors would pitch in to help. If there was a wedding, everyone would try to assist one another in every way possible. As a result, both sorrows and joys became a shared experience. Today, however, when we look around, people have retreated into their own worlds. There are people who don’t even know their next-door neighbor’s name. People who shy away from being together prefer to be individualistic.

Köyde yaşadığım dönemlerde yardımlaşma bir zorunluluk değil, bir yaşam biçimimizdi. Birinin bahçesinde toprağı ekmek için tüm komşu birbirine yardım ederdi. Bir düğün varsa, herkes birbirine her konuda yardım etmeye çalışırdı. Böyle olunca acılarda, sevinçlerde ortak bir duygu haline gelirdi. Bugün ise etrafımıza baktığımızda insanlar kendi dünyalarına çekilmiş durumdalar. Yan komşunun adını bile bilmeyen insanlar var. Birlikte olmaktan sakınan kişiler, bireysel olmayı tercih ediyor.

Looking back, perhaps the thing we’ve lost the most is sincerity. In the past, when people saw each other, they’d say, “How are you? Where are you coming from?” And they’d genuinely be curious about the answer to the question they asked. Now, no one wants to bear anyone else’s burden or responsibility. Yet in the past, the more we shared the burden, the lighter it became.

Geriye dönüp düşününce belki de en çok kaybettiğimiz şey, samimiyet oldu. Eskiden insanlar birbirini gördüğünde "Nasılsın? Nerden Geliyorsun?" derdi. Sorduğu sorunun cevabını da merak ederdi. Artık hiç kimse kimsenin yükünü ve sorumluluğu taşımak istemiyor. Oysa eskiden yük paylaştıkça hafiflerdi.

Of course, life will change and time will pass. Technology will advance, and life in cities will become easier. But I believe that this change and progress shouldn’t erode the bonds between people. We mustn’t grow distant from one another’s feelings in the name of modernization. Let’s move forward, but let’s not leave our hearts behind.

Elbette hayat değişecek zaman geçecek. Teknoloji gelişecek, şehirlerde yaşam daha kolay hale gelecek. Ama bu değişim ve gelişim insanların birbirine olan yakınlığını gidermemeli diye düşünüyorum. Modernleşmek adına birbirimizin duygularından uzaklaşmamak gerekir. Tamam ilerleyelim ama kalplerimizi de geride bırakmayalım.

​